Kim derdi ki, yıllar sonra karşılaştığımız zaman iki yabancı gibi olacağız.
Hiç tanışmamış, sevmemiş, fedakarlıklarda bulunmamış gibi.
Hatırlıyorum da; Her zaman olduğu gibi yine gözlerimiz yalan söylemeyi becerememişti;
Nasılda dolanmıştı elimiz ayağımız birbirine ilk tanıştığımız anda ki gibi.
Çok masumdu sana olan duygularım
Belkide bu yüzdendi kaybedişlerim
Aşk doluydu gözlerine bakışlarım
Belkide bu yüzdendi aklımdan çıkmayışın
Bendeki yerin bir başkaydı
Ve bu yüzdendi bir başkasını almayışım...
Giderken bir elvedayı çok görenler
Şimdilerde bir merhaba için fırsat kollar olmuşlar.
Bir şans ver bana,
Güzelliğini görmem için.
Bir şans ver bana,
Mavi gözlerinde okyanusları aşmam için.
Bir şansı çok görme bana,
Her şeyin güzel olması için...
Şimdi ben o eski ben değilim.
Eskiyi bıraktım, arkama dahi bakmıyorum.
Artık önüme bakıyor,
Hayatı düşünerek değilde
Öylesine eğlenircesine yaşıyorum.
Evet dostlar itiraf ediyorum!
Günlük yaşıyorum hayatımı,
Uzun uzun aşklarımda olmuyor,
Birazda onun gibi kalp kırarak yaşıyorum...
